Αχαριστίας το Εγκώμιο
Η ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων κρίνεται εν πολλοίς και στη χαρά και στη λύπη Αλλά κυρίως στη χαρά
Στη λύπη είναι όλοι μαζί σου
Όλοι σου συμπαρίστανται όχι κατ ανάγκη επειδή συμμερίζονται τον πόνο σου ή γιατί πονάνε μαζί σου αλλά κυρίως γιατί πονάς εσύ και όχι εκείνοι
Στη χαρά όμως τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά Γιατί ο πραγματικός φίλος θα χαρεί με την χαρά σου ουσιαστικά και όχι από ζήλια Θα έρθει δίπλα σου όχι για να πάρει λίγη από την δόξα την φήμη τα λεφτά ή τη ζωή σου αλλά γιατί απλώς θα χαρεί που είσαι χαρούμενος
Έτσι σφυρηλατούνται οι σχέσεις και έτσι χτίζονται οι φιλίες
Και όταν αυτό γίνει και ο άλλος έρθει κοντά σου είναι απόλυτα φυσικό να θες να τον βοηθήσεις να τον διδάξεις να τον πάρεις απο το χέρι και να τον πας σε ήρεμα και ασφαλή μονοπάτια
Και τι γίνεται τότε .Έρχεται η ανυπέρβλητη φύση η ανθρώπινη και τσακίζει όλα
Η μνήμη είναι είναι κοντή και τα παραμορφωτικά γυαλιά δείχνουν τον Ευεργέτη δήμιο και δυνάστη Διαγράφεις λοιπόν τα πάντα Τον κάνεις εχθρό θέλεις το κακό του και μόνο αυτό και εποφθαλμιάς την θέση τη ζωή και την ευτυχία του
Σου τριβελίζει το μυαλό όχι η δική σου άνοδος μα η δική του πτώση
Τι με έκανε να τα γράψω όλα αυτά θα μου πείτε Τίποτα
Απλώς τώρα που τελειώνει η ζωή μου και γνωρίζοντας μετέ από τόσα χρόνια καλά το σινάφι μου με τα καλά και τα κακά --κυρίωςμε τα δεύτερα --βλέπω ότι η ιστορία του αγνώμονος και του ευεργετηθέντος που γίνεται ο πιο σίγουρος εχθρός όχι μόνο επαναλαμβάνεται αλλά εξαπλώνεται σαν μάστιγα
Τι δεν σας αφορά αυτό;Δείτε λίγο καλύτερα γύρω σας Είμαι σίγουρος πως θα θα ανακαλύψετε όχι μόνο ένας αλλά πολλά τέτοια παραδείγματα
