Σάββατο πρωί πριν λαλήσει ο πετεινός του γείτονα μου Σωτήρη χτυπάει το τηλέφωνο μου.Και στην άλλη γραμμή ακούω ¨Γιωργάρα σούρχομαι"
Κατάλαβα ήταν ο ζάπλουτος συμμαθητής μου που έπρεπε να συναντηθούμε δυο με τρεις φορές το χρόνο για να θυμηθούμε τότε που κυνηγάγαμε το όνειρο και ήταν τόσο μικρό αλλά απλησίαστο. Να κάνουμε καμιά βόλτα στους δρόμους της επαρχίας που ζούσαμε χωρίς να πέσουμε επάνω σε κάποιο καθηγητή μας αφού έπρεπε να φυλακιστούμε στα σπίτια μας μια και δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε μετά την εβδόμη νυχτερινή
Στις δώδεκα το μεσημέρι σταματά στο φτωχικό μου ένα αυτοκίνητο τριπλάσιο του δικού μου χωρίς να είναι φορτηγό. Και από εκεί κατεβαίνει ο φίλος ο Γιαννακός με τα μαλλιά χιονισμένα αλλά τα μυαλά τα ίδια που ο πλούτος δεν τα είχε επηρεάσει Η πρώτη του κουβέντα " Η κυρία Ελευθερία έχει βάλει στο τσουκάλι την φασολάδα; Εσύ πήρες την ρέγκα" Αυτό γινόταν πάντα για να ζήσουμε τις τέσσερις μέρες της αποβολής όταν πήγαμε με μια εφημερίδα να ψήσουμε μια ρέγκα μέσα στην τάξη στο μάθημα ενός δυστυχή καθηγητή των Λατινικών
Αφού χαιρέτισε την γυναίκα μου μου λέει "Γιωργάρα ολοταχώς το ουζάκι μας στο πανέμορφο πλοίο της στεριάς" Και εννοούσε το Πευκάκι που το θεωρούσε ένα από τα ωραιότερα μέρη που είχε δει. Ποιος ο άνθρωπος που έχει δικά ακίνητα στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Και τώρα λόγω ηλικίας περνά το χρόνο του στα ωραιότερα θέρετρα του πλανήτη.
Όταν έρχεται στο Λουτράκι τον κυκλοφορώ με το δικό μου αυτοκίνητο γιατί ούτε αυτός μα ούτε και εγώ δεν θέλουμε να προκαλούμε.
Φτάσαμε στο πλοίο της Στεριάς και βλέπουμε ένα φορτηγό να φορτώνει και το πλοίο να είναι σχεδόν βυθισμένο.
Είμαι βέβαιος ότι αν του έκοβες το χέρι του φίλου δεν θα έβγαζε ούτε σταγόνα αίμα. Πρώτη φορά τον είδα τόσο άγριο και να με κοιτά στα μάτια σαν να ήμουνα εγώ ο υπεύθυνος για το κλείσιμο του μαγαζιού.
Αλλά καλό θα είναι να σας μεταφέρω αυτά που μου είπε αν και δεν με τιμάν και πολύ. Αλλά επειδή είμαι λάτρης της αλήθειας είμαι υποχρεωμένος να το κάνω
Φίλος :Καλά βρε μα...κα μου κάνεις τον ερασιτέχνη δημοσιογράφο και με φέρνεις να πάρουμε το ούζο μας σε ένα μαγαζί που έχει κλείσει. Αγνοείς ένα τουριστικό έγκλημα και θέλεις να σε παίρνουν στα σοβαρά αυτά που γράφεις.
Το κλείσιμο του μαγαζιού αυτού σημαίνει ότι δεν θέλουν οι αρμόδιοι τον τουρισμό στο Λουτράκι. Τέρμα από εμένα το φιλόξενο σπίτι και θα βλεπόμαστε στο δικό μου σπίτι στη Σαρωνίδα όταν είμαι στην Αθήνα"
Είμαι αδικαιολόγητος που έκλεισε ένα μαγαζί τουριστικός πόλος έλξεως σε ανθρώπους όπως είναι ο φίλος μου που δεν το ήξερα
Και επειδή γνωρίζω ότι το πλοίο της ξηράς το κατασκεύασε ο ενοικιαστής ξοδεύοντας ένα τσουβάλι χρήματα πρέπει ο κ. Δήμαρχος αλλά και οι Άγιοι πατέρες αλλά και η Ουρανία Νικολοπούλου και ο Γιάννης Λαζαρίδης που αποτελούν το Δ Σ του ιδρύματος να φωνάξουν τα μέσα ενημέρωσης και να μας πουν τους λόγους.
Γιατί δεν θέλω να πιστέψω ότι κάποιοι δεν βλέπουν το Νικολοπούλειο ίδρυμα με καλό μάτι αφού ένα παιδί ξυπόλητο που ήρθε στο Λουτράκι δίδαξε την αγάπη στο μεγαλείο της.
Προειδοποιώ τους πάντες ότι αν δεν ενημερωθούμε έχω το δικαίωμα να κάνω έρευνα και την οποία και θα δημοσιεύσω χωρίς να παραλείψω το παραμικρό
